Σε μία προσπάθεια μου να καταλάβω και ίσως να σταματήσω τη ζωή για λίγο αναζητώντας την ευκαιρία για λίγο νόημα, αναρωτήθηκα: για ποιά πράγματα είμαι άραγε ευγνώμων στη ζωή μου;
Ίσως η απάντηση είναι εύκολη στην αρχή. Είμαι ευγνώμων για :
- Την υγεία μου
- Τους ανθρώπους μου
- Το σπίτι μου
- Την δουλεία μου (όχι τις δευτέρες)
και κάποια πιο προσωπικά πράγματα, όπως επιτευγματα, προσπάθειες ή συναισθήματα, τα οποία ίσως έχουμε. Ανάλογα με τη φάση της ζωής μας αλλά και το πόσα επιλέγουμε να θεωρήσουμε παρωχημένα και αυτονόητα “η λίστα” αυτή της ευγνωμοσύνης, μεγαλώνει και μικραίνει.
Μέσα από αυτή τη προσπάθεια προέκυψε λοιπόν μία προσθήκη στη “λίστα μου”. Είμαι ευγνώμων που γνωρίζω ότι είμαι αμαρτωλός.
(Όσο γράφω τα παραπάνω και τα παρακάτω αισθάνομαι ανάξιος να μιλήσω για ένα θέμα τόσο χριστιανικό. Απαγορεύω όμως στον εαυτό μου να υποχωρήσω αντικαθιστώντας τις αμαρτίες με τα απλά λάθη. Προσεύχομαι να επιτελέσει το άρθρο μαρτυρία πίστης στον Θεό που στη ζωή μου αγαπάω πάρα πολύ με λόγια και ελπίζω μέχρι το τέλος της ζωής μου να έχω αγαπήσει και με πράξεις)
«Ἴδε την ταπείνωσίν μου,
ἴδε μου τον κόπον, ὅσος!»
-Ευχή Ζ (Συμεών του Νέου Θεολόγου)
Ζούμε σε μία κοινωνία, ελληνική και παγκόσμια, στην οποία η διαχωριστική γραμμή, ανάμεσα στο καλό και στο κακό, το ηθικό και το ανήθικο, την αμαρτία και την αρετή, εχει ξεθωριάσει, μετακινηθεί ή και, δυστυχώς, σβήσει εντελώς.
Μία κοινωνία στην οποία μαθαίνουμε ότι τίποτε δεν πρέπει να αποστρεφόμαστε από την πτωτική μας φύση και για τη ροή προς την αμαρτία πρέπει πάντοτε να είμαστε περήφανοι. Να διατυμπανίζουμε την αμαρτωλότητα μας και ακόμα χειρότερα να προσπαθούμε να την καθιερώσουμε ως φυσιολογική, “τραβώντας” και άλλους στην πλάνη.
«πλην οὐαι τῷ ἀνθρώπῳ δι᾽ οὗ το σκάνδαλον ἔρχεται»
-Κατά Ματθαίον Κεφ. ιη στιχ 7
Αλλά όμως αλλοίμονον εις τον άνθρωπο εκείνον που γίνεται αιτία να έλθει ο πειρασμός.
Το πρώτο στάδιο όμως στην αντιμετώπιση κάθε προβλήματος αποτελεί η αναγνώριση της ύπαρξής του. Ανεξαρτήτως της φύσης ή της βαρύτητάς του.
Ένας άνθρωπος παραδείγματος χάριν αλκοολικός, ο οποίος τυφλωμένος από την σαρκική και καταστροφική απόλαυση δεν μπορεί να καταλάβει την ζημια που προκαλεί στο σώμα, το νου και τη ψυχή του, πώς είναι δυνατόν δίχως επίγνωση του προβλήματος να επιχειρήσει να διορθώσει, να ζητήσει βοήθεια και να καταπολεμήσει τον εθισμό του;
Ας σκεφτούμε τώρα τον αλκοολικό άνθρωπο αντί να τον στείλουμε σε κέντρο απεξάρτησης και αποκατάστασης, αντί να του δώσουμε την αγάπη και την βοήθεια που χρειάζεται όσο σκληρή και επίπονη και αν είναι· να τον ζητωκραυγάζουμε, να τον επαινούμε, να κάνουμε πρότυπο τον ίδιο αλλά και τον εθισμό του.
Έτσι λειτουργεί η σημερινή κοινωνία. Οι αμαρτίες είναι ο εθισμός μας. Οι υλικές απολαύσεις οι οποίες είναι πιο επικίνδυνες πλέον γιατί θεωρούνται πρότυπα και φυσιολογικές.
Πως μπορούμε έτσι να μετανοήσουμε αφού δεν γνωρίζουμε καν ότι είμαστε αμαρτωλοί; Οι αισθήσεις της ψυχής μουδιάζουν. Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά ή να σκεφτούμε τα “mainstream”.
Το ψέμα έγινε ψεματάκι· για να μην στεναχωρήσω τον άλλον, όχι τίποτα άλλο.
Οι βρισιές έγιναν απλά λέξεις· έλα μωρέ αφού δεν το εννοώ έτσι.
Η κατάκριση βαφτίζεται κριτική.
Και πόσα άλλα τα οποία ακόμα δυστυχώς δεν διακρίνω λόγω του πόσο μουδιασμένη είναι η ψυχή μου.
«οὐδέν ἐστιν ἔξωθεν τοῦ ἀνθρώπου εἰσπορευόμενον εἰς αὐτον ὃ δύναται κοινῶσαι αὐτόν, ἀλλά τα ἐκ τοῦ ἀνθρώπου ἐκπορευόμενά ἐστιν τα κοινοῦντα τον ἄνθρωπον»
-Κατά Μάρκον κεφ.ζ στιχ 15
Δεν υπάρχει τίποτε από όσα παίρνει απ’έξω ο άνθρωπος και εισάγει μέσα του δια της τροφής, το οποίο μπορεί να τον κάνει βέβηλο και θρησκευτικός ακάθαρτο. Αλλά εκείνα, που βγαίνουν από αυτόν και την μολυσμένη καρδιά του, εκείνα είναι που κάνουν τον άνθρωπο ακάθαρτο και βέβηλο.
Πόσο ευλογημένοι είμαστε άρα που γνωρίζουμε ότι είμαστε αμαρτωλοί. Όσο επιτρέπει στον καθένα ο Θεός. Επειδή πλέον αναγνωρίζουμε και εν δυνάμει και εν Κυρίω μπορούμε να ξεκινήσουμε τον αγώνα και την προσπάθεια τόσο στην μετάνοια όσο και στην διόρθωση μας.
Η αναγνώριση της αμαρτίας, η ταυτοποίηση της, θα μπορούσε να παρομοιαστεί με το κλειδί ενός κελιού. Ένα κελί το οποίο μοιάζει μέχρι πρότινος με αναπαυτικό δωμάτιο. Στην πραγματικότητα όμως είναι κελί φυλακής. Μόνο όμως βλέποντας την πραγματικότητα μπορούμε να σκεφτούμε ότι πρέπει να απελευθερωθούμε από αυτή. Να την αλλάξουμε, όσες προσπάθειες και αν χρειαστεί, όσο κόπο και πόνο και περάσουμε.
Ευγνώμονες λοιπόν γιατί μπορούμε να κοιταχτούμε στον καθρέφτη και να αναγνωρίσουμε (όσο) την αμαρτωλότητα μας κι για το ότι δεν έχει παραμορφωθεί τόσο η μορφή μας από την φιλαυτία ώστε να την βλέπουμε τέλεια και αψεγάδιαστη.
Ευγνώμονες για την αναγνώριση των αμαρτιών είμαστε εννοείται στον Θεό διότι δίχως τη χάρη του δεν θα μπορούσαμε τίποτα να καταλάβουμε πόσο μάλλον να μετανοήσουμε και διορθωθούμε .
«Έχω τη συναίσθηση της αμαρτωλότητος, αλλά ζω με την ελπίδα»
-«Ο Χριστός είναι το παν», Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου
